<--terug

i: Ik heb nooit last gehad van een drang om te scheppen. Ik heb weinig expressie die ik vindt in kunst met hoofdletter K. In andere dingen wel ja, in sport bijvoorbeeld of in gesprekken, schrijven. Maar scheppen is expresieloos. Ik heb wel kunst die ik maak uit emotie, expressie maar, dat is meer een omzetting voor mijzelf. Ik zet graag een emotie om in iets wat vorm aan neemt maar ik noem het niet scheppen.

r: Dat is niet waar, je kunst is constant verbonden met je ik die het werk als bezit ziet.

i: Ik haal zelfwaarde uit de kunst die ik maak.

r: Je haalt bevrediging uit je werk.

i: Ik voel me ook wel echt kut als ik niet maak.

r: Je bewijzingsdrang houdt je in een houdgreep.

i: ik ben bang om “het” te verliezen, “het” ik heb het altijd al gehad, het zonder aanhalingstekens dan: die angst om “het” met aanhalingstekens te verliezen. dat ik eerst “het” had en “het” nu kwijt ben. Ik herinner me nog zo levendig hoe ik op jongere leeftijd al bang was om “het” te zijn verloren. Waar het dan bleef was me niet duidelijk. tussen het gras in het park of onderweg van werk naar thuis ik kon het overal kwijtraken ik klampte me vast aan het.

r: Wat is “het” überhaubt?

i: Mijn punt is dat ik nooit muziek ben gaan maken omdat ik nou eenmaal naar muziek toe trok. Het was op een gegeven moment een keuze die ik maakte. Ik was x en daar hoorde x dingen bij om te doen. Ik beet mijzelf vast in een identiteit zoals je doet als puber en heb vanuit een esthetiek besloten dat muziek daarbij hoort. Los van cultuur was ik nooit gaan maken. mensen waar ik naar op keek maakte, dus ik ben het ook gaan doen. Doordat ik zo vanuit externe krachten muziek ben gaan maken heb ik andermans mening ook altijd heel hard meegewogen. Het beinvloed nogsteeds een groot deel van mijn artestieke keuzes die voor mij niet uitmaken.

r: Dat is geen antwoordt op mijn vraag.

i: Ik ben muziek gaan scheppen om te ontsnappen aan het bestaan. Ik heb een constante drang naar niet bestaan en kan tijdelijk niet bestaan door mijzelf in iets te storten. Dat is ook de reden dat ik de afgelopen jaren op muziek technologie, mijn opleiding, mezelf makkelijk stort op de technologie. Ik kan die drang naar niet bestaan vinden in elke langdurige bezigheid die me van de aarde af lanceert en me weg van de reflectieve wanden van mijn hersenpan houdt. Ik mis de expressie niet perse, dat zit niet in het scheppen, dat zit in het moment daarvoor, het idee, de inspiratie dat wat je “het” noemt. Oh wat heb ik een hekel aan het concept inspiratie. Het zien, horen, voelen van iets en het vervolgens naar jezelf toe trekken en het om jou laten draaien. Mijn werk, mijn idee, mijn schepping.

r: Zoals je zelf graag doet?

i: Ik erken altijd dat het niet mijn idee is.

r: Er zijn geen originele ideeën, alles wat bestaat is voortgeborduurt op iemand anders voorwerk.

i: Dat is zo, maar in de kunst zijn er zo veel mensen die zichzelf zo graag centreren in hun eigen kunst.

r: Zoals jij nu doet.

i: Ik denk dat het een fout is om aan te nemen dat je eigen narratief per definitie waardig is om te delen.

r: Je nijd naar inspiratie is enkel een uitkomst van je eigen imposter syndroom.

i: Heb je wel eens dat het inneens extra stil is?

r: Bedoel je stiller dan normaal?

i: Ja wanneer ook het suizen in je oren even minder wordt, een soort opklaring.

r: Ja maar wat heeft het hiermee te maken?

i: Hoe is het dan om te zijn?

r: Oke ik heb misschien geen constante drang om niet te zijn maar wel een degelijke. Alleen zijn is een heel twee delig iets voor me, aan de ene kant bied het me alle vrijheid om me te doen wat en wanneer ik zin in heb aan de andere kant is het een commitment om met de holle galm in mijn hoofd te moeten dealen die sommige gedachtes lijkt te versterken. Vooral als ik weer land, of eigenlijk weer gevangen wordt genomen na het ontsnappen wordt ik vaak overspoelt door verdriet. Geen boosheid zoals gewoonlijk, maar kalm verdriet.

i: Denk je wel eens erover na om er een einde aan te maken?

r: Soms denk ik wel dat het me gevangen houdt, het zweeft boven mijn hooft, een verplichting. Het helpt niet dat ik geen nut ervan zie. Het is enkel een opvulling van de tijd zonder het me een richting of een voldoening geeft die groter is dan mijzelf. Ik denk de laatste tijd veel over stoppen met maken, of stoppen met mijzelf verplichten te maken, maar de lijst met dingen die ik nog wil is zo lang. Ik zag vandaag arie en weigerde een milkshake voor hem te betalen omdat het me teveel gedoe leek. Ik dacht later aan hoe ik heel de dag had lopen zwoegen aan een instrument wat me enkel een kick oplevert als het af is. Geen nut, gewoon leuk. Het lukt me niet om voldoening te vinden in gewoon leuk. Het meeste scheppen is gewoon iets. Het verandert de wereld niet en is niet de beste omzet van tijd en moeite in nut, nuttigheid. Ik denk dat ik eigenlijk alleen maar als mens nuttig wil zijn en nu alles op alles zet om dat te vergeten in wat ik nu doe.